miesiąc

Dziś o 8:52 minęły cztery tygodnie,  odkąd jest z nami nasza córka. Dużo i niedużo. Coś już o sobie wiemy. Nie możemy narzekać na nasze dziecko. Są gorsze dni i noce-wiadomo. Ale nawet nieświadomy uśmiech przez sen wynagradza niewyspanie. Wiemy już, że nasze dziecko bardzo,  ale to bardzo nie lubi, gdy jest jej za ciepło.  Głośno informuje,  że czapeczka lub body z długim rękawem w słoneczny dzień to gruba przesada.  Wody w wanience musi być tyle, żeby zakrywała brzuszek-inaczej kąpiel jest średnią przyjemnością i dla nas, i dla naszej córki. Otwieranie buzi i ssanie powietrza nie zawsze oznacza głód-czasem to chęć przytulenia się do piersi i zaśnięcie. Jak jest kolka-dobey sposób na ukojenie z dnia poprzedniego wcale nie musi zadziałać dziś... Sporo dowiedziałam się też o sobie.  Okazuje się, że prysznic można brać krócej, że makijaż jest przereklamowany i w zupełności wystarczy maznąć rzęsy tuszem. A i to nie zawsze. Można jednocześnie zaciskać zęby ze złości,  płakać z bezsilności i kiwać głową ze zrozumieniem, że przecież ten mały szkrab nie umie inaczej okazywać emocji/potrzeb niż przez płacz...
Początkowo myślałam, że czas mi się dłuży. Że kurde dopiero 3 tygodnie?  Mam wrażenie, że już 3 miesiące minęły.  Może dlatego, że bardzo dobrze się czuję. Szybko doszłam do siebie i już dwa tygodnie po porodzie byliśmy razem z córką na grillu.  Towarzyska jest, zabieramy ją wszędzie :D Dziś jednak układałam ubranka i część musiałam odłożyć, bo zrobiły się za małe.  Kiedy ona tak urosła?  Widzę,  że jest coraz większa, powoli coraz bardziej świadoma. I tak składając te ubranka naszła mnie taka myśl, że to ogromne szczęście ale i odpowiedzialność. Odpowiedzialność za ukształtowanie tego małego człowieka. I takie mam ogromne życzenie, żeby udało nam się wychować ją na dobrego człowieka.