Powrót

Witajcie po dłuuuugiej przerwie! Czemu zdecydowałam się wrócić do pisania? Bo to lubię. Nie wiem czy umiem i czy piątki i łzy wzruszenia Pani od polskiego w gimnazjum są wystarczająca rekomendacją, ale podobno dobrze się mnie czyta. Coraz więcej moich znajomych ma dzieci, podobne rozterki, problemy i radości. Przez ograniczone kontakty rodzinne spowodowane pandemią więcej zdjęć i filmików ląduje na moim story fejsbukowym czy instagramowym. To też miła odskocznia dla mnie. Piszę do mnie sporo dziewczyn ze swoimi refleksjami co jakiś czas podrzucając pomysł, żeby może pisać więcej, że może blog, że super się czyta. A ja przecież mam już swoje miejsce. Tylko muszę je wskrzesić :) .Część osób, która zaglądała tu do mnie regularnie na pewno zauważyła, że kilka wpisów ukryłam, bo były zbyt osobiste. Zmieniła się trochę szata graficzna. Jakie jeszcze zmiany? Przede wszystkim we mnie. Od pół roku jestem mamą trójki(!) wspaniałych dzieci. Niespełna czterolatki, dwulatki i półroczniaka. To największa i najważniejsza zmiana jaka nastąpiła podczas mojej nieobecności na blogu. Stałam się bardziej świadoma siebie, tego co robię i tego, czego oczekuję. Jednocześnie bywam też bardziej zagubiona. Bo to aż troje małych ludzi do wprowadzenia do świata. Do nauki życia. Do pokazania tylu rzeczy i wytłumaczenia. Oprócz bycia mamą jestem też żoną. To kolejna rola, która dostarcza dreszczyku emocji :) . Bo umówmy się : ani wychowywanie dzieci, ani trwanie w związku (długoletnim szczególnie) nie jest bułką z masłem. Przede wszystkim jednak jestem po prostu kobietą. Przyznaję, że czasem sama nie wiem o co mi chodzi, ale chodzi mi o to bardzo mocno. Brakuje mi przestrzeni tylko dla siebie, a ta, którą uda mi się czasem stworzyć cieszy niemiłosiernie i przypomina, jak ważnym jest elementem życia. Określam powoli swoje miejsce w świecie. Dosłownie i w przenośni. Dosłownie, bo wiosenne działania na działce się intensyfikują, w przenośni - bo czuję, że wiem, gdzie chcę być. Czeka mnie ogrom pracy, potrzebuję oceanu cierpliwości, morza samodyscypliny i... Zrozumienia. Jak na powitanie po przerwie, to całkiem nieźle się rozwinęłam. Na pewno więcej będę zdradzać kolejnymi wpisami.