Wykończenie

 

Część z Was pewnie wie z mojego instastory, że dwoje najmłodszych Asów od wczoraj przyjmuje antybiotyk. Lato się zrobiło, a nas rozłożyło. To chyba jeszcze pokłosie ostatniego tygodnia w przedszkolu, ale jakby nie ma to znaczenia. Trzeba się cieszyć, że płuca jeszcze czyste i zareagowaliśmy w porę. No i wierzyć, że to przyniesie zamierzony efekt.

Dzisiejszy wpis zatytułowałam WYKOŃCZENIE. Czy tym chce powiedzieć, że najbardziej wykańczające w rodzicielstwie dla mnie są właśnie choroby? Nie. O ile nie są to poważne schorzenia, to biorę to na klatę, podchodzę zadaniowo i lecimy z tymi wirusami. Jest to męczące na dłuższą metę, gdy katar się ciągnie i nie chce się skończyć, a za chwilę pojawia się kolejny gil. Ale to nie to działa na mnie wykańczająco. Dla mnie najgorsze są HUMORY. I ich zmienność. Och jak mnie męczą te wahania nastrojów dzieci... Nie wiem czy u Was też wygląda to tak, że maluch robi awanturkę (chociażby o złamane ciastko jak u nas wczoraj), a sekundę potem biega uśmiechnięty i chce się bawić. Wtedy, kiedy Ty jesteś na granicy cierpliwości. Nie przez to nieszczęsne ciastko. Chociaż poniekąd też. Bo okruchy leżą na dopiero-co-odkurzonej podłodze. Bo najmłodsze rozniosło resztki po całym dywanie. Bo starsza w tym czasie chce malować brokatem. Albo przynajmniej farbami. Najlepiej teraz i to już. A jeszcze chwilę temu był porządek i spokój. W teorii ja doskonale rozumiem te dziecięce furie. Nie ten kolor skarpetki na prawdę może mieć ogromny wpływ na cały dzień. Postawienie kubka nie na tym miejscu też bywa frustrujące. Staram się więc gasić takie pożary w miarę wcześnie i na tyle, na ile pozwalają mi moje zasoby. Niekiedy sama gotuję się nad nie tymi skarpetkami, nad tym złamanym ciastkiem czy sukienką bez brokatu. I wiem, że jak ja wybuchnę, to już leżymy wszyscy. Czasem wychodzę, żeby ochłonąć. Po powrocie łagodzimy sytuację. Dzieciaki wracają na standardowe tory, ale ja jeszcze potrzebuję chwili. Dłuższej lub krótszej, żeby wrócić do siebie i móc znowu bawić się, być miłą i wyrozumiałą. To jest dla mnie najtrudniejsze. 

Jako nastolatka lubiłam się katować mając gorszy dzień najsmutniejszymi piosenkami świata (no kto tak nie miał? ). W rodzicielstwie nie ma czasu na takie ceregiele . Wszystko dzieje się szybko, dynamicznie... Ja muszę potem trochę odreagować np. napawając się ciszą, gdy już wszyscy zasną. 

A co Was wykańcza najbardziej?

PS
Szukałam najbardziej grymaszącego zdjęcia w telefonie. To był najbardziej skwaszone. Nie robię po prostu zdjęć, jak mamy jakiś kryzys :D Musi zatem za okładkę wystarczyć mina Janka po zjedzeniu chyba kwaśnej truskawki :D